كوير ،طوفان،غبار،آتش مي بارد و مي وزد و باز هوا طعم خاك مي گيرد.

روز ها نور خورشيد راهش را در اين گرد و غبار گم ميكند و چراغ هاي خيابان در ذهن كوچك روشنشان شب را تصور ميكنند ، شبها ستاره ها تيره و خاموش ميشوند و نور زرد چراغ هاي خيابان در غبار كريه تر از قبل ميشوند .

اين روز ها و شبها برگ هاي سبز زنده زنده در هُرم داغ اين نفسها ميسوزند ما پنجره ها را مي بنديم اما باز هم آنقدر خاك روي لحظه هايمان مي نشيند كه انگار سالهاست پلكهايمان را از هم نگشوده ايم،نفس ميكشيم اما چشمهايمان جايي را نمي بيند،پاهايمان از حركت نمي ايستد اما رد پايي بر جا نمي ماند.

گر چه آنقدر از تپه هاي ماسه اي دور هستيم كه مدفونمان نكنند اما باز هم ميشود صداي قدمهايشان را شنيد.

امسال اين تابستان و اين روزها هم تمام مي شود،ستاره ها را نه ابر هاي عابر از آسمان خط مي زند نه اين غبار آشفتگي،و قامت درد كشيده ي درختان را ريشه هايي كه توانسته آب را در اين زمين حس كند ،نجات خواهد داد.

پي نوشت1: در دلم هوايي هست هزار بار بدتر از اين هواي غبارآلود و خدايي اينجا در دلم، در اين آب و هوا رهايم نكرده است

پي نوشت2: چه بيهوده و نامهفوم است سياهي اين پي نوشت ها و حتي اين نوشته ها،چه كوتاه و كوچك و اما ساده است نگاه چشماني كه اينهمه به ستاره هاي بزرگ نزديكند و چه ترسناك است آرامش لحظه هاي بعد از طوفان