گر چه زمانه هنوز سرد است و زمین خالی, بهار آمده و با باران های بی بهانه اش میخواهد برای لبخندهای تو , دیدن سبزه ها ,مهربانی ها و همه خوبی ها بهانه باشد, بهار آمده اما من هنوز منتظرم, یک سال دیگر هم تمام شده و من باز ناتمام مانده ام, تو دوباره فصل های خوب و بد را ورق زدی و گریه های من زمان درد و اندوهم را نکاست و خنده های من شادی هایم را ماندگار نکرد, در بدترین فصل ها تو با بزرگترین بغض های من زنده ماندی و من با کوچکترین گریه های تو .

این بهار هم در قاب صفحه های تقویم آمده و با حرکت عقربه های ساعت خواهد رفت...

این روزها همه چیز به رنگ فصل بهار است اما من بی بهار تر از آنم که باران برویاندم و گرما و نور سبزم کند ... من در تشنه ترین لحظه های یک ظهر تابستانی نفس کشیده ام,  از خزان گذشتم اما هنوز بوی مرگ می دهم ,من در تاریکی سرد ترین زمستان جاماندم.. بهار من روی صفحه های تقویم گم شده و حتی یادش عقربه های ساعت را له می کند, بهار من ...

این روز ها, پاییز ,هر روز بغض سرخ باغ های بی انارم را در وجودم خالی می کند ,سردی نسیم مهر از من گذشته و .. نه بغض من شکست و نه بغض آسمان.

درختان انار تازه از ریشه هایشان دوباره سبز شدند.. می پرسم پس چرا درخت خرما زنده نماند,مگر ریشه نداشت..یادم می آید این درخت دل دارد.. سوز سرما دلها را زودتر از بی آبی می کشد.. در دل من هزار نخلستان خشکیده می گنجد, هزاران بغض کهنه و هزاران درد ...

ولی چگونه میتوانم در نگاهم پنهان کنم کویری را که مرا در خود پنهان کرده؟

نه ....من از بی آبی نمی خشکم که بهانه های زندگی ام نمی توانند اشک های بی بهانه ام را از من بگیرند و تا وقتی که با رنج هایم زنده ام دلم از سوز سرما سرد نخواهد شد.

پس مینویسم و لحظه لحظه دنیایی را احساس میکنم که حصارش چشمان توست.

دنیایی که آسمان گرفته هیچ فصلی شبش را بی ستاره نمی کند,هیچ صدایی سکوتش را از من نمیگیرد, طوفان ها ذهن کویرش را آشفته نمی سازند,هیچ غربتی با من غریبه اش نمی کند و لحظه هایی که در آن می رویند در هر آب و هوایی سبزند.

برایم با همه آواره گی ها و دردهایم جایی برای بودن است,بدی ها و اشتباهاتم برایم جهنم می سازند اما خوردن هیچ سیبی بین من و این دنیا فاصله نمی سازد.

دنیایی سرشار از آفرینش در آن لحظه ای که روح بخشیدی,حیاتی که آن را در مدار چرخش زمین جایی نیست و من لحظه ای احساسش کردم که تو خواستی شب و سکوت و کویر به هم برسند.

اولين  روز هاي زمستان، دي بود،لحظه هاي سرد روي زمين ترك خورده مي باريد ،اين آب و هواي كوير نبود ، اين خدا آن خدايي نبود كه با آتش عذابمان مي كرد. درخت ها همه خواب بودند جز درختان خرما كه بيدار و سبز،آدم برفي ها مي خنديدند، آسمان گرفته بود و شب ها ستاره نداشت. آنروز ها زمين يكدست سفيد شد و بعد هوا آنقدر سرد كه سبز هاي هميشه مان ،درختان خرما هم خوابيدند. زمستان سختي بود ،پنجره ها بسته ماندند ،در ها را كسي باز نمي كرد ،سلام ها بي پاسخ بود ،زمستان سختي بود. كم كم يخ ها آب شدند ،گر چه استقامت قنات ها فرو مي ريخت ،دست هايمان هنوز زنده بود. حالا آخرين روز هاي اسفند است شب ها ستاره ها مي خندند ،آب قنات ها دوباره زندگي مي بخشد درخت ها اگر چه سرما ،سرشاخه هايشان را خشكانده از خواب بيدار شدند ،بهار مي آيد. اينجا اما هنوز استواري روزهاي بي آبي در انجماد زمستان مانده ،درختان خرما براي هميشه خوابيدند... .

  برای شنیدن شعر از زبان شاعر این  فایل را دانلود کنید

یرای پخش  Quick Time  نیاز خواهید داشت.